Нэг л ондоо.

Хур бороог тэнгэр харамгүй хайрлаж, ган тайлагдаж, газар ус баярлаж, хүний сэтгэл уужирмаар... Цэл ногоон тал, цэцэг, навчсыг хараад.
Энэ удаад арай өөрөөр, гоёоор баярлах бололтой. Хөх тэнгэрийн зүйл ярилгүй газар дээрх эгэл хөх толботой Монголчуудын тухай энд ярьж байна.

Хорвоо дээр сайн хүн нь муугаасаа их, сайн үйл нь мууг давдагтай адил Та, бидний өнөөдрийн зовлон маргааш үгүй болох нь лавтай. Үүний тулд ганцхан бид биенээ хайрлан, хүндлэх нь чухал.

Наадам гэж юу вэ. Найрлаж, цэнгэх лав биш. Дэлхийд ганцхан Монголын жавхааг гайхуулах Эрийн гурван наадам. Үндэсний уламжлал ёс заншил, улс хувьсгалын ойн баяр.
Монгол уламжлал ах, дүүсийн хүндлэл, хайр, энэрэл ухаарал. Түүнээс хөлчүүрэл, ашиг хонжооны тохиол биш.
“Цусаа гартал зодолдож, тосоо гартал тэврэлддэг” гэдэг шиг асгарсан цус, амссан зовлон багадаагүй, бидэнд.
Харин энэ өдөр болон өнөөдрөөс цааш цусыг эс мартаж болох ч, тусыг сахин, чандлая.
Хөмсөг зангидсан, хараа буусан ядмаг харц энэ өдрийн дүр биш. Харин ухаажин, хайрласан харц энэ наадмын чимэг нь байх.
Монголчууд бид үүнийг хүлээж байна. Түүнээс хэрүүл, тэмцэл, шантаажийг хүсээгүй, угаасаа хэрэггүй.
Үүнийг харин хүссэн хүн үнэний учиг өнөөдөр биш гэхэд, хэзээ нэгэн өдөр тайлагдах цагт өөрөө үгүй байлаа ч зулай дэрлэх хойч нь үрийг нь амсах буй за. Би хэлээгүй ардын түүх гэрчилнэ.

Монгол ахан, дүүс бид энэ өдөр, өнөөдрөөс цааш хязгаарт биенээ л хайрлая. Өөр бусдыг түрхэн зуур умартаад, хайрлаж сурсныхаа дараа саная.
Яг л энэ өдрөөс... Та, бидний цэлмэг хөх тэнгэртэй Их Монгол Улс байгуулагдсаны 802, Улс хувьсгалын 87 жилийн ойн баярын энэ өдрөөс.

ИХ МОНГОЛ улсаас улбаалан ирсэн уламжлалт Есөн хөлтийнхөө өмгөнд өдий зэрэгтэй яваа, эгээ л Азийн баянбүрд төгс төгөлдөр газар, нутагт төрж, өссөн дэлхийн өнцөг булан бүрт буй миний л Монголын ард түмэн минь сайхан наадаарай.

Өмнөх, тэрний өмнөх жилийнхээс арай өөр, гоё наадам болоосой.

Ч.Болортуяа